باشد خدا...

شما مثل مادرید... همیشه با شما بودن حالم راخوب کرده... ولی امشب عجیب بغض نشسته به گلویم بانو جان... آخه عجیب وفات شما بوی شهادت حضرت مادر(س) را میدهد......

نشسته ام روی صندلی، دست هایم را به هم گره زده ام ... هرچه فیلم جلوتر میرود حس میکنم قلبم تند تر میزند، بعد یک هویی از یک جایی به بعد بغض میگیرتم، بعدِ بعدِ بعد تر آن جا که مامانِ از تلوزیون صحنه ی کشته شدن پسرش را میبنید، بغضم میترکد و اشک هایم سرازیر میشود.. فیلم تمام شده ولی هنوز توی فکر فائزه و شهاب داستان هستم... ...

امروز برای بار صد هزارم فیلم بوی پیراهن یوسف را گذاشت و من برای صد هزرامین بار با اشتیاق همچون اشتیاق اولین بار دیدمش... بوی پیراهن یوسف فقط فیلم نیست ...بوی پیراهن یوسف سکانس به سکانسش با آدم حرف میزند،بوی پیراهن یوسف یک دنیا اشک است، یک دنیا نوستالژی است...خاطرات خوب است... بوی پیراهن یوسف را دوست دارم به چند دلیل: اول اینکه بوی پیراهن یوسف من را می برد به قدیم تر ها به اوایل انقلاب به دهه ی 60و70...همان دهه ای که متولد شدم ...دهه ای که مثل دهه ی 90 ان قدر دنیوی و مادی گرا نبود، بی دینی زیاد نبود، بی حیایی جزءباکلاسی نبود، مرد و زن محرم نبودند، گذشت از بین نرفته ...